06/07/15

Short moments like this one now, dedicated to myself and just myself, are the little treasures of my day.

Laying down on my sofa, I'm listening to my favourite playlist "Bad Desire" (I'm lying, it's not my favourite, I barely knew it till like 1 min ago - but I've already loved it) while drinking -what else?- my favourite (yes, this is true) wine!

I'm slowly but effectively getting rid of a hard day while sinking in my thoughts.
Well, yes, ok, I do overthink. Otherwise I wouldn't be a dreamer!

I opened my window to hear the rain drops falling smoothly on the grass of my little yard.
What a smell! I've always loved autumns even in the middle of summers. An unpredictable change to remind me that nothing lasts forever and that Heraclitus (I think) quote: "All is flux"...

As I grow up, I come up with new hobbies and interests, but a weird one is still since I remember myself: I like staring at people passing by, I like understanding people, I like bonding with them and become part of their life, to get to know them, to share and interact with them, to give and receive, to be amazed by the way they think, the way they act, plan, react.
This hobby feeds me and strengthens me.

And there's one thing I could never get.
Blind people.
Or blind-minded people.
Or blind-emotional people.

Some have the ability to cover their emotions inside a waterproof shield and never let them be revealed or exposed.
More notably, others use such a hard material to cage their souls, that hardly ever let themselves feel anything. At all.
If a hole or a weakness appears, they are alert to build it back-stronger than before.
Fearfulness...
Cowardice...

Or perhaps self-protection. A self-defence system. Amazingly effective. Surprisingly there, present all the time.

Ambitious professionals, lack of ambition in Life.
What a pity...

I feel sorry for them.
But above all, I feel intrigued.
I feel like I want to scratch this shield and uncover what's underneath.
How much wealth can be hidden there??

Let me explore it.
Prove me you can.

ps: "Eyes and ears are poor witnesses to people if they have uncultured souls" (Heraclitus again) 


Miss M.

Για την πατρίδα (290615)

Για την πατρίδα μου, απ' τα παλιά. Κάτι διαχρονικό κι επίκαιρο.
Πάντα βασανισμένοι καιροί, πάντα βασανισμένες ψυχές και άδοξο μέλλον...

Ο καιόμενος

Κοιτάχτε! μπήκε στη φωτιά! είπε ένας απ’ το πλήθος.
Γυρίσαμε τα μάτια γρήγορα. Ήταν
στ’ αλήθεια αυτός που απόστρεψε το πρόσωπο, όταν του
μιλήσαμε. Και τώρα καίγεται. Μα δε φωνάζει βοήθεια.
Διστάζω. Λέω να πάω εκεί. Να τον αγγίξω με το χέρι μου.
Είμαι από τη φύση μου φτιαγμένος να παραξενεύομαι.
Ποιος είναι τούτος που αναλίσκεται περήφανος;
Το σώμα του το ανθρώπινο δεν τον πονά;
Η χώρα εδώ είναι σκοτεινή. Και δύσκολη. Φοβάμαι.
Ξένη φωτιά μην την ανακατεύεις, μου είπαν.
Όμως εκείνος καίγονταν μονάχος. Καταμόναχος.
Κι όσο αφανίζονταν τόσο άστραφτε το πρόσωπο.
Γινόταν ήλιος.
Στην εποχή μας όπως και σε περασμένες εποχές
άλλοι είναι μέσα στη φωτιά κι άλλοι χειροκροτούνε.
Ο ποιητής μοιράζεται στα δυο.

Τάκης Σινόπουλος

Παράθεμα από τους "Μοιραίους"

"-Φταίει τὸ ζαβὸ τὸ ριζικό μας!
-Φταίει ὁ θεὸς ποὺ μᾶς μισεῖ!
-Φταίει τὸ κεφάλι τὸ κακό μας!
-Φταίει πρώτ᾿ ἀπ᾿ ὅλα τὸ κρασί!
«Ποιὸς φταίει; Ποιὸς φταίει;... κανένα στόμα
δὲν τὅβρε καὶ δὲν τὄπε ἀκόμα.

Ἔτσι, στὴν σκοτεινὴ ταβέρνα
πίνουμε πάντα μας σκυφτοί,
σὰν τὰ σκουλήκια κάθε φτέρνα
ὅπου μᾶς εὕρει, μᾶς πατεῖ:
δειλοί, μοιραῖοι κι ἄβουλοι ἀντάμα!
προσμένουμε, ἴσως, κάποιο θάμα!"

Κ. Βάρναλης

Λίγο κρασί και λίγη νοσταλγία για παλίρροια

Στην υγειά της κάθε μεγάλης αγάπης που πέρασε κι έφυγε, αλά Ελληνικά πάντα...
Tι φωνή...!

23/06/15

Finding someone that shares a passion with you, is definitely not a piece of cake in this world.

The key here is to risk and give people a chance.

Every single person deserves a chance in your life,

everyone has to give you something - either good or bad - both welcome.

This is how we build our personality and realise who we are, what we want, what we like and what we want to change on us and around us.

This is how we build strong character, through others.

Knowing your limits is also important. 

Seek for sharing-avoid misunderstanding.

He deserved a chance and I’m glad I met him.

His life is colourful and I want him to teach me that.

I found appreciation in the way he focused on me while presenting my ideas, my dream

I found inspiration in the way he talks, the way he doesn't hesitate to express what he feels, like a child..
The way he sees the world...

Through appertures and lenses.

Excited, my new friend.

Miss M.

22/06/15

I’m living my life on fire and wine

Fire, wine and vice versa

I sacrificed everything

My comfort, my standards, my world

Drown in a shipwreck

And I lost

I lost myself the way I knew it,

my values and self respect

And I found

Reason;

found myself in another dimension-never being aware of its existence

Met my hidden instincts

my long forgotten passions

shaping my worst nightmare

Passion. What a beautiful devastating word!

In a hallucination, I felt

your scent in the dark
your lips on my body

your breath in my soul

Deep scars and sins all over...

What I ignored?

Wine's bitterness…

And that colour...
Red,

for fresh roses

for fresh blood..

But real red roses always come with thorns, don't they?

Damn! Burn them now before it's too late!

If that's a trap..

I do not know - I don't dare to know!

Currently in complete confusion

In complete serenity

No matter what…

The forbidden sweetness I savoured

fully nourished me

Stronger than ever before - alive

This is my redemption 

Perhaps that's not science

But you’re so fuckin' clever, could you ever make moments not age?

- -  

Let me take a photo of you,

when drunk by wine.. when burnt in fire..

I promise that’s all I’m asking for, nothing more

and I’ll keep it as my memento

of a short story

once, somewhere, in a cold summer
rebels as we used to be, not taking anything seriously

Until the wine is over and the fire blows out...



Miss M.

Ταύτιση και γαλήνη

ΓΗ ΤΩΝ ΑΠΟΥΣΙΩΝ

Τώρα θὰ κοιτάζεις μία θάλασσα.

Ἡ διάθεση νὰ σὲ ἐντοπίσω
στὴ συστρεφόμενη ἐντός μου γῆ τῶν ἀπουσιῶν
ἔτσι σὲ βρίσκει:
πικρὴ παραθαλάσσια ἀοριστία.

Ἐκεῖ δὲν ἔχει ἀκόμα νυχτώσει
κι ἂς νύχτωσε τόσο ἐδῶ
τῶν τόπων οἱ κρίσιμες ὧρες
σπάνια συμπίπτουν.
Κάτι σὰν φῶς καὶ οὔτε φῶς,
ἡ ὥρα τοῦ ἑαυτοῦ σου ἔχει πέσει.

Χορεύουν φύκια
κάτω ἀπ᾿ τὸ τζάμι τοῦ νεροῦ.
Τὰ ρηχά, ἔχουν κι αὐτὰ
τὰ βάσανά τους καὶ τὰ γλέντια τους.

Τώρα θὰ ἔχουν λύσει τὰ μαλλιά τους
οἱ ἁγνὲς ἡσυχίες τριγύρω
μὲ τὴ σιωπή σου θὰ τὶς κάνεις
γυναῖκες σου ἐκπληρωμένες.
Ξαπλώνουν δίπλα σου.
Ἡ σκέψη σου στερεώνει σκαλοπάτια στὸν ἀέρα
κι ἀνεβαίνει. Σὲ κρατάει στὸ ράμφος της.
Ποῦ ξέρω ἐγὼ τὰ εὐαίσθητα σημεῖα τοῦ πελάγους
γιὰ νὰ σὲ καταλάβω;

Θὰ κοιτάζεις μία ἔρημη θάλασσα.
Τὸ βλέμμα σου δὲν παραλλάζει
ἀπὸ πλαγιὰ ποὺ γλυκὰ
καὶ μ᾿ ἀνακούφιση σκουραίνει
κατρακυλώντας μὲς στὴν ἀπομάκρυνση.
Ἀναπνέεις μὲ τὸ στέρνο τῶν μακρινῶν ἠρεμιῶν,
ποὺ ἔχω γι᾿ αὐτὲς διαβάσει
στοὺς πολύτομους κόπους ποὺ ἔδεσα.

Σ᾿ ἕνα ἀβαθῆ σου στεναγμὸ βούλιαξε ἕνα βαπόρι.
Δὲν θὰ ἤτανε βαπόρι. Θὰ ἤτανε σκιάχτρο
στὰ ὑγρὰ περβόλια τῆς φυγῆς
νὰ μὴν πηγαίνουν οἱ διαθέσεις
νὰ τὴν τσιμπολογᾶνε.

Ἡ τερατώδης τοῦ πελάγους δυνατότητα,
ἡ κίνηση τοῦ πλάτους,
φθάνει στὰ πόδια σου ἀφρός,
ψευτοεραστὴς στὰ πρῶτα βότσαλα.
Τοὺς σκάει ἕνα φιλὶ καὶ ξεμεθάει.

---

Τώρα, θὰ σοῦ ἔχουν πεῖ ὅ,τι εἶχαν νὰ σοῦ ποῦν
Οἱ ἀναδιπλώσεις τῶν κυμάτων
καὶ θὰ ἐπιστρέφεις κάπου.
Θὰ παίρνεις κάποιο χωματόδρομο,
μιὰ ἄλλη ἅπλα,
ἀλλοῦ γυμνὴ κι ἀλλοῦ ντυμένη μὲ βλάστηση.

Ἡ σκέψη σου, μετὰ ἀπὸ τόση θάλασσα,
κατέβηκε ἀπὸ γλάρος,
βάζει τὸ δέρμα τῆς προσαρμογῆς καὶ χάνεται.
Ὅπου εἶναι θάμνος, πράσινη
ὅπου σκοτεινό, σκοτεινή.
Ἐκεῖ ποὺ οἱ καλαμιὲς σπέρνουν ψιθύρους,
ψιθυριστή,
ὅπου περνάει ρίζα, ριζωμένη
ὅπου κυλάει ρυάκι, ρέουσα
κι ὅπου δαγκώνει ἡ πέτρα, πέτρινη.

Στὴν ψυχή σου δὲν φθάνει κανεὶς
οὔτε διὰ ξηρᾶς οὔτε διὰ θαλάσσης.

Αὐτὸ τὸ δισκίο,
τὸ ἀκουμπισμένο στὸ μαῦρο ἀτμοσφαιρικὸ τραπέζι,
ποὺ τὸ περνᾷς κι ἐσύ, ὅπως κι οἱ ἄλλοι, γιὰ φεγγάρι,
ἄσ᾿ το, δὲν εἶναι φεγγάρι.
Εἶναι τὸ βραδινό μου χάπι
τὸ ψυχοτρόπο.

Κ. Δημουλά

ΓΡΑΜΜΑ

Ὁ ταχυδρόμος,
σέρνοντας στὰ βήματά του τὴν ἐλπίδα μου
μοῦ ῾φερε καὶ σήμερα ἕνα φάκελο
μὲ τὴ σιωπή σου.
Τὸ ὄνομά μου γραμμένο ἀπ᾿ ἔξω μὲ λήθη.
Ἡ διεύθυνσή μου ἕνας ἀνύπαρκτος δρόμος.
Ὅμως ὁ ταχυδρόμος
τὸν βρῆκε ἀποσυρμένο στὴ μορφή μου,
κοιτώντας τὰ παράθυρα ποὺ ἔσκυβαν μαζί μου,
διαβάζοντας τὰ χέρια μου
ποὺ ἔπλαθαν κιόλας μιὰ ἀπάντηση.
Θὰ τὸν ἀνοίξω μὲ τὴν καρτερία μου
καὶ θὰ ξεσηκώσω μὲ τὴ μελαγχολία μου
τ᾿ ἄγραφά σου.
Κι αὔριο θὰ σοῦ ἀπαντήσω
στέλνοντάς σου μιὰ φωτογραφία μου.
Στὸ πέτο θὰ ἔχω σπασμένα τριφύλλια,
στὸ στῆθος σκαμμένο
τὸ μενταγιὸν τῆς συντριβῆς.
Καὶ στ᾿ αὐτιά μου θὰ κρεμάσω-συλλογίσου-
τὴ σιωπή σου.

Κ. Δημουλά

ΤΑ ΠΑΘΗ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ

Εν μέσω λογισμών και παραλογισμών

άρχισε κι η βροχή να λιώνει τα μεσάνυχτα
μ’ αυτόν τον πάντα νικημένο ήχο
σι, σι, σι.
Ήχος συρτός, συλλογιστός, συνέρημος,
ήχος κανονικός, κανονικής βροχής.

Όμως ο παραλογισμός
άλλη γραφή κι άλλην ανάγνωση
μού’ μαθε για τους ήχους.
Κι όλη τη νύχτα ακούω και διαβάζω τη βροχή,
σίγμα πλάι σε γιώτα, γιώτα κοντά στο σίγμα,
κρυστάλλινα ψηφία που τσουγκρίζουν
και μουρμουρίζουν ένα εσύ, εσύ, εσύ.

Και κάθε σταγόνα κι ένα εσύ,
όλη τη νύχτα
ο ίδιος παρεξηγημένος ήχος,
αξημέρωτος ήχος,
αξημέρωτη ανάγκη εσύ,
βραδύγλωσση βροχή,
σαν πρόθεση ναυαγισμένη
κάτι μακρύ να διηγηθεί
και λέει μόνο εσύ, εσύ, εσύ,
νοσταλγία δισύλλαβη,
ένταση μονολεκτική,
το ένα εσύ σαν μνήμη,
το άλλο σαν μομφή
και σαν μοιρολατρία,
τόση βροχή για μια απουσία,
τόση αγρύπνια για μια λέξη,
πολύ με ζάλισε απόψε η βροχή
μ’ αυτή της τη μεροληψία
όλο εσύ, εσύ, εσύ,
σαν όλα τ’ άλλα νά’ ναι αμελητέα
και μόνο εσύ, εσύ, εσύ.

Κ. Δημουλά

Έτσι, γιατί καιρό είχαμε...

Μιςς Μ.

Στο Θησείο

Τα ήσυχα βράδια η Αθήνα θα ανάβει σαν μεγάλο καράβι που θα 'σαι μέσα κι εσύ...

Γραφικό, μελό. Το βάλανε στην κασέτα όμως.

Αθήνα...αχ...

Μια πόλη έρωτας!

Κάτω στην Πλάκα και στο Μοναστηράκι και στα στενά... να χάνεσαι... Που τώρα γίνανε Grassmarket.

Κι εσύ; Άνεμος.

Το Κάστρο μας: η Ακρόπολη.

Κι εσύ; Φεγγάρι που φέγγει από μακριά.

Απόμακρο, ψυχρό στο γκριζογάλανό σου χρώμα, αυτό που σου πήγαινε να φοράς και γκρίνιαζες όταν σου λεγα πόσο σου πάει και το ροζ.

Και αντί για Brauhaus και τυποποιημένες pubs βγαλμένες όλες απ' την ίδια διαφήμιση για αλκοολικούς, το γεφυράκι μας στο Θησείο. Αέρινο, πάνω απ' τα τρένα που φεύγουν.

Κι εσύ; Εκεί!

Και φεύγουν οι ψυχές με τα τρένα και πάνε κι έρχονται και ονειρέυονται και φιλιούνται και κάνουν έρωτα και γελάνε, μα δε μιλάνε, αφουγκράζονται. Πάνω σε ράγες ταξιδεύουν, που χαράζουν την πορεία μας κι αποκλίνουν γιατί φοβούνται μην συγκρουστούν. Έγινε μία φορά και ήταν βαρύς ο πόνος για να τον σηκώσουμε. Θεωρήσαμε καλύτερο να αφήσουμε τις πληγές μας ανοιχτές, ώσπου ο χρόνος να περάσει, να περάσει τόσο πολύ που να φάει και την υπόλοιπη σάρκα μας και τότε πια δε θα ξεχωρίζει η ουλή γιατί όλο το σώμα θα ναι μια πληγή ολόκληρη.

Περιμένεις και σ' έχει συνεπάρει η θέα, ωστόσο δε μπορείς να κρύψεις τον εκνευρισμό σου που άργησα. Αργοπορημένη όπως πάντα. Θα θυμώσεις, αλλά ξέρω πως θα σου περάσει.

Εγώ άργησα, εσύ όμως δεν ήρθες ποτέ. Το ξέχασες. Υποθέτω αυτή τη φορά ο θυμός σου ήταν πολύ μεγάλος. Ναι, αυτό πρέπει να ναι, εγώ φταίω. Και σταμάτησαν να 'ρχονται τρένα και πάγωσαν οι πλανώδιοι πωλητές στα πεζοδόμια, οι φοιτητές δεν αγωνίζονται πια, δεν ονειρεύονται πια και το μετρό δεν εκτελέι δρομολόγια Αμπελόκηποι-Μοναστηράκι. Το 608 δε, ήταν το πρώτο που καταργήθηκε. Δεν ήταν λειτουργικό, είπαν.

Κι εσύ; Με πούλησες!

Άρχισε να ξεχνά και το μυαλό μου, εγώ το άδειασα να πω την αλήθεια, η τεχνολογία έχει προχωρήσει (θυμάσαι την ταινία “η αιώνια λιακάδα και τα λοιπά”). Το ‘κανες κι εσύ άραγε; Ξερίζωσα ένα κομμάτι μου αλλά βρήκα τη γαλήνη, οπότε δε βαριέσαι;

Αγγίζω τα δέντρα, αγγίζω το υγρό πρόσωπό μου. Οι πρώτες ρυτίδες εκεί, τα μαλλιά μου ασπρίζουν. (Άραγε θα με γνώριζες αν με έβλεπες έτσι;)
Κάτι μου θυμίζει αυτό το γεφυράκι, μα δεν ξέρω τι. Επόμενη στάση: Θησείο, είπε η ξεναγός. Déjà vu το λένε. Που νομίζεις πως έχεις ξαναζήσει κάτι αλλά είναι πρακτικά αδύνατο. Γιατί εγώ δεν έχω ξανάρθει ποτέ στη ζωή μου εδώ. Πρώτη μου επίσκεψη στην Αθήνα, μετά από 10ετία και βάλε στο εξωτερικό.
Τόσα χρόνια, μια ανάσα.
Οφείλω να ομολογήσω ωστόσο: “Έχει κάτι μαγικό αυτή η πόλη. Θα ‘θελα να ‘χω ζήσει έναν μεγάλο έρωτα εδώ!”

Κι εσύ; Κάτσε, ποιος είσαι εσύ;

Τι θέλω και βγαίνω έξω στο κρύο και την παγωνιά του Φθινοπώρου; Ο γιατρός είπε δεν κάνει. Λυσσασμένη αρρώστια απ’τα 24 μου.

Αρπάξαμε τη ζωή στα χέρια μας και την κάναμε δικιά μας. Δεν προσέξαμε τα αγκάθια της και γεμίσαμε τα νιάτα μας με αίμα. Αίμα τριανταφυλλένιο.

Κι εσύ; Ανάμνηση.

Ανάμνηση γαμώ την πουτάνα μου!

Μισσ Μ.

Διαβάζοντας τα πρόσωπα

19/02/2013

Πόση γνώση μπορεί να χωράει σε μια βιβλιοθήκη?

Βρίσκομαι στον 5^ο όροφο, χαζεύω τη θέα των Meadows, ο ουρανός γκρίζος και ας είχε ήλιο το πρωί (δε βαριέσαι, ήταν γενναιόδωρος ο ήλιος μαζί μας τελευταία!)…στριφογυρίζω στην πολυθρονίτσα μου, από αυτές τις όμορφες χρωματιστές του 5^ου κι εκεί που πάει να με πάρει ο ύπνος, πέφτει το μάτι μου σε όλες αυτές τις φιγούρες, σε κάθε πρόσωπο ένα προς ένα.
Προσηλωμένοι στη δουλειά τους οι περισσότεροι, ο καφές που δε γνωρίζει εθνικότητα, σταθερή αξία, είμαι μάλλον η μόνη με καφέ αλλά χωρίς προσήλωση σήμερα.

Τι να σκέφτονται άραγε? Θα χε ενδιαφέρον αν μπορούσε να εμφανιστεί ένα συννεφάκι πάνω από το κεφάλι του καθένα, αποκαλύπτοντας τι έχουν στο μυαλό τους. Μόνο να ήταν γραμμένο στα Αγγλικά κατά προτίμηση. Αλγόριθμοι? Μαθηματικές εξισώσεις? Μοριακοί μηχανισμοί? Νομικοί κανόνες? Η αίθουσα θα γέμιζε ασφυκτικά. Και είναι κομματάκι μικρή στον 5^ο. Καλύτερα χωρίς συννεφάκια λοιπόν.

Αν όμως για μια στιγμή όλοι εδώ μέσα έχαναν τον ειρμό τους όπως εγώ και κάτι από μέσα τους, κάτι πηγαίο και αληθινό διαχεόταν στο χώρο, το μίγμα αισθήσεων δε θα ασφυκτιούσε στο περιορισμένο του χώρου.

Τι να σκέφτονται λοιπόν? Κάποιος ίσως μόλις να αγχώθηκε.. κάποιος να χάρηκε με μια ανακάλυψη.. κάποιος άλλος να απελπίστηκε.. κάποιος ίσως να αναπολεί τη  χώρα του, ενώ ένας άλλος την ίδια στιγμή ενθουσιάζεται με τη ζωή του. Κάποιος ίσως μόλις χώρισε και κάποιος άλλος να ερωτεύτηκε. Το διπλανό του. Έτσι, με μια ματιά! Γιατί? Ποιος είπε πως η βιβλιοθήκη είναι απλά ένας χώρος διαβάσματος? Είναι τρόπος ζωής.

Το μάτι μου πέφτει σε μια κοπέλα με μακριά μαύρα μαλλιά, Κινεζούλα μάλλον. Φοράει γυαλιά, κόκκινα allstar και μια ροζ μάλλινη μπλούζα που γράφει SOS.
Και σε έναν τύπο ψηλό, με ξανθά γένια και γκρι ριγέ σκούφο που γράφει σε κάτι κίτρινες σελίδες και διαβάζει από ένα μικρό βιβλίο, δεν ξεπερνά τις 50 σελίδες. Σκωτσέζος σίγουρα, φοράει κοντομάνικο.
Και σε έναν άλλο τύπο, μοβ μπλούζα, καστανά μαλλιά και γένια και ακουστικά στα αυτιά. Αυτός θα ‘ναι Έλληνας.

3 διαφορετικοί κόσμοι σε απόσταση μικρότερη των 4 μέτρων από μένα και μεταξύ τους. 3 κόσμοι και πόσοι άλλοι ακόμα, συνθέτουν το μίγμα τόσο ανομοιογενές στη φύση του μα τόσο ομοιογενές στην θέληση για προσπάθεια, στην επιμονή στο όνειρο, στη γνωριμία με το άγνωστο και τις προκλήσεις…  στην μικρή αυτή περιπέτεια.

Θα τους ονομάσω Jun, Angus  και Αντώνη. Θα τους παρακολουθήσω για άλλα 5 λεπτά και θα συνεχίσω το διάβασμά μου…

Όνειρο

Τη νύχτα βγαίνουν τσάρκα απωθημένα ανεξήγητα και βολτάρουν στο δωμάτιό σου εικόνες καταχωνιασμένες και αισθήματα που 'χες φυλάξει χρόνια τώρα.
Κρυφά, πατώντας στις μύτες αυτός ο άλλος σου εαυτός θα σηκωθεί, θα ανάψει τσιγάρο (κι ας μην κάπνισες εσύ ποτέ σου) και θα αράξει να συλλογιέται στο παράθυρο πόσοι κοιμούνται αυτή την ώρα την περασμένη και πόσοι χάνουν τον πολύτιμο χρόνο.
Πριν προλάβει να τινάξει τις πρώτες κάφτρες στο χαλί, θα ξεχυθεί στους δρόμους, γυμνός και απροστάτευτος στο κρύο και τη βροχή.

Θα τρέξει έτσι χιλιόμετρα, αδιάφορος και αναίσθητος.
Ο εαυτός σου που σε προδίδει.
Τρέχει, τρέχει, περνά από πόλεις και χωριά και λίμνες και προτρέχει κι έχει την εικόνα του προορισμού χαραγμένη στο μέτωπο.
Να βλέπουν οι περαστικοί και τα αυτοκίνητα για να κάνουν στην άκρη.

Όσο μυρίζει θάλασσα τόσο τρέχει πιο γρήγορα-φυγή στο μπλε του νότου.
Φτάνει και παίρνει ανάσες, δυο-τρεις είναι αρκετές.
Όλα είναι εκέι και τον περιμένουν σα να το ΄ξεραν.
Εξαντλημένος απ'την κούραση θα περπατήσει αργά και σταθερά στα σοκάκια και θα αναγνωρίσει τα λημέρια. Ένα προς ένα.
Να βεβαιωθεί πως τον περιμένουν τόσα χρόνια.
Τι ανακούφηση! Όλα είναι εκεί, στη θέση τους!

Ένα αγόρι κι ένα κορίτσι στο θεατράκι, μαρμαρωμένοι σαν αγάλματα. Μια ομορφιά!

Κοιτάζει το ρολόι του, νωρίς είναι ακόμα. Διακριτικά χώνεται ανάμεσά τους και αφήνει την τελευταία του πνοή.

Τα παιδιά τώρα πίνουν μπύρες, τρώνε πατατάκια και μιλάνε. Και μιλάνε. Για τα πάντα.
Έχουν αυτή τη νύχτα μόνο.
Πρέπει να προλάβουν πριν χαράξει.
Να προλάβουν  να στραγγίξουν κάθε βλέμα,
να προλάβουν να καταπιούν κάθε σιωπή στις παύσεις της κουβέντας τους,
να προλάβουν να ζήσουν όλα όσα δε θα ζήσουν ποτέ γιατί δεν τους επιτρέπεται.
Δίχως να αγκαλιάζονται, παρά μόνο
να αγγίζονται διστακτικά και να αποτυπώνουν εικόνες να χουν απόθεμα για μια ζωή, για όλους εκείνους τους ύπνους τους γεμάτους όνειρα.


Η ίδια διαδρομή κάθε βράδυ..
Να ξεψυχάς σ'ένα όνειρο και να νομίζεις πως γεννιέσαι το πρωί.





Μισσ Μ